Hoe doe jij 't eigenlijk?

De hemel op aarde ervaar ik op allerlei verschillende momenten. Als we naar Friesland rijden met mooie muziek in de auto en uitzicht op prachtige wolkenpartijen en het mooie Hollandse landschap. Of als we een dagje naar het strand gaan met mijn neefjes en nichtje die zich de hele dag kunnen vermaken met water en zand.

Maar er zijn ook momenten dat ik me dreig te laten meeslepen door de waan van alledag, en dat die hemel op aarde even heel ver te zoeken lijkt. Dan kan het me al helpen als ik simpelweg een kopje koffie ga drinken bij de stationsrestauratie en me verbaas en verwonder over alles wat er daar aan me voorbijglijdt...

Maar hoe doe jij dat nou? Wanneer ervaar jij de hemel op aarde en wat doe jij om je eraan te helpen herinneren dat die hemel op aarde echt bestaat? Jouw tips en suggesties zijn van harte welkom. Wie weet kun je er anderen mee op weg helpen. Mail ze naar geniet@hemelopaarde.net en wij plaatsen de leukste ideeën en belevenissen op deze pagina. Vermeld er wel even bij of je naam en woonplaats genoemd mogen worden.

Alvast bedankt voor je bijdrage!!!

IJsbergen in Friesland

Vorige week op zaterdagavond zat ondergetekende met haar twee oppaskinderen naar het Jeugdjournaal te kijken en zagen we de ijsbergen die zich bij Gaast op het IJsselmeer hadden opgestapeld tot zo'n zes meter hoog. Toen Thomas zei: "we kunnen er morgen wel naartoe gaan," speelde ik erop in en we besloten te gaan. Om tien uur vertrokken we en rond elf uur kon ik ze de stilte laten ervaren langs de dijk van het IJsselmeer, een unieke ervaring!!

Verderop op het ijs gestapt en zo'n drie kilometer gelopen en gerend. Al spelend kwamen we bij de ijsbergen. Fantastisch: de ruimte, de stilte!!! Dus dit was een dag van hemel op aarde.  Terug om vijf uur en nu voldaan na genietend in een warm bad. Wat is het leven mooi!!!

Veel liefs en succes,

Minie de Winter uit Alkmaar (20 februari 2010)

Trippelende logé

Op een ochtend hoorden wij 's morgens tijdens het ontbijt geritsel in de kast. Een zoektocht leverde niets op. Toen we de volgende ochtend weer die geluiden hoorden en duidelijk het geritsel van plastic zakjes herkenden, besloten we al onze etenswaren maar vast muisdicht te verpakken in goed afgesloten plastic opbergdozen. De volgende dag zat ik geconcentreerd te werken aan een tekst toen opeens een snoezig grijs muisje nieuwsgierig over mijn bureau richting toetsenbord kwam. Mijn lach maakte hem aan het schrikken, maar we wisten nu dus zeker waar de geluiden in de voorraadkast (direct onder mijn werkplek) vandaan kwamen. We fantaseerden over het muisje en hoe het in ons huis terecht gekomen was. Nog een dagje later trof Arjen het muisje in het halletje aan. Hij plaatste voorzichtig een plastic bakje over hem heen en schoof er een kartonnen plaatje onder. Samen brachten we onze logee, die overigens prima op zijn gemak scheen te zijn, naar het parkje in de buurt. Toen hij uit het bakje sprong, bleef hij even zitten en toen vervolgde hij in sprongetjes zijn pad. Het was alsof we een paar dagen een lief huisdiertje hadden gehad dat nu weer zijn eigen weg zou gaan. Teruggekomen troffen we nog een grappige herinnering aan. Het pak pure chocoladehagelslag in de kast was namelijk het enige dat we waren vergeten muisdicht te verpakken. Onze kleine vriend had de opening vergroot tot een prachtig rond gaatje waardoor hij naar binnen kon en omdat het pak net was aangebroken en het pak dus nog zo goed als gevuld was, had hij zich waarschijnlijk heerlijk tegoed gedaan aan de chocola om vervolgens weer eenvoudig naar buiten te springen... Wat we aan het muisje te danken hebben, is een ongelooflijk ordentelijke kast waar menige degelijke huisvrouw jaloers op zou zijn.

Arjen en Judith (15 februari 2010)

Warm contact in de supermarkt

Jullie verhalen doen me terugdenken aan een klein voorval in de supermarkt, een paar weken geleden. Ik stond met mijn dochtertje in het karretje (o, daar geniet ik zo van, doe ik veel te weinig met haar) in de rij voor de kassa. Ik had een stuk of 4 dingen. Na mij kwam een oudere Surinaamse meneer, met 1 rol koekjes. Ik zei dat hij wel voor mocht gaan. Maar u heeft zelf ook maar weinig, zei hij. En hij begon te vertellen over zijn kleinzoons, voor wie hij de koekjes ging kopen. Het was een klein moment vol warmte, zoals echt contact kan voelen. Terwijl ik stond af te rekenen, tikte hij me nog een keer op mijn schouder om hartelijk afscheid te nemen. Jullie verhalen inspireren me om vaker dit soort momenten te creëren, er in elk geval voor te zorgen dat ik er geen een mis!

Liefs van Inge uit Alkmaar